Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ- ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ


ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ - ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

21.09.2011

Ένα σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως λαός είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι βρισκόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο καράβι που ονομάζεται Ελλάδα. Ότι επομένως μας αφορά άμεσα τόσο η κατάσταση του πλοίου όσο και οι συνθήκες του ταξιδιού. Αν σταματήσουν οι μηχανές, σταματάμε κι εμείς κι αν βουλιάξει, τότε βουλιάζουμε κι εμείς. Αριστεροί, δεξιοί, πλούσιοι, φτωχοί, αδιακρίτως όλοι μαζί. Και σ' αυτό το πλοίο δεν είμαστε συνεπιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες. Επομένως συνυπεύθυνοι για την κατάστασή του, για την πορεία του και για την ασφάλειά του. Κι ακριβώς γιατί οι πιο πολλοί δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει αυτές τις αλήθειες, βρεθήκαμε ξαφνικά εμείς οι συνιδιοκτήτες και συνυπεύθυνοι στιβαγμένοι στα αμπάρια του πλοίου, λες και είμαστε εμπορεύματα, ενώ στα καταστρώματα σουλατσάρουν απολαμβάνοντας τον αέρα της θάλασσας ξένοι επιβάτες, αντάμα με ορισμένα δικά μας σαϊνια και στη θέση του καπετάνιου επίσης ξένοι, με βοηθούς Έλληνες υπουργούς και υπαλλήλους.

Δεν ξέρω πώς αισθάνεστε εσείς, αλλά εγώ αν και υποχρεώθηκα στο παρελθόν να ταξιδέψω σε αμπάρια πλοίων αλυσσοδεμένος, ντρέπομαι. Γιατί στο κάτω-κάτω τότε είχαμε από πάνω μας μια Βέρμαχτ ή μια Δικτατορία. Ξέραμε ότι ο αγώνας ήταν άνισος και γι' αυτό, αν και αλυσσοδεμένοι, είχαμε καθαρή συνείδηση. Δεν ντρεπόμασταν. Μόνο πονούσαμε, γιατί μας πήραν με τη βία το πλοίο ΕΛΛΑΔΑ και μεις το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να αντέξουμε ως το τέλος, έως ότου διώξουμε τους ξένους από τα καταστρώματα κι από τα πηδάλια.

Τούτη τη φορά όμως τα πράματα είναι διαφορετικά, γιατί όπως είπα, οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν ότι το πλοίο είναι δικό τους και ότι η μοναδική δύναμη που διαθέτουν αυτοί που μας διοικούν σήμερα, είναι η δική μας παθητική στάση και η άγνοιά μας ότι είμαστε τόσο πολλοί και δυνατοί, που όταν το καταλάβουμε και το θελήσουμε, τους πετάμε -ξένους και ντόπιους- στη θάλασσα και σώζουμε το καράβι, που πάει από το κακό στο χειρότερο. Ένας ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ όπως το ονόμασαν οι ίδιοι, που τον οδηγούν κατ' ευθείαν πάνω στο παγόβουνο, που μας περιμένει για να μας τσακίσει ολοκληρωτικά.

Ας δούμε τώρα μέσα σε ποια πελάγη ταξιδεύουμε. Η οικονομική τρομοκρατία μετά την Ελλάδα ρίχνει τον ένα ευρωπαϊκό λαό μετά τον άλλον μέσα σε μια μανιασμένη θάλασσα. Απειλεί ακόμα και την ίδια την Αμερική, την πιο μεγάλη χώρα του καπιταλισμού. Αυτό που συμβαίνει είναι πράγματι πρωτάκουστο. Όπως όλοι ξέρουμε, ο καπιταλισμός θεοποίησε το χρήμα. Και όπως φαίνεται, το χρήμα απέκτησε συνείδηση της δύναμής του, έγινε όπως λένε άυλο (χρηματοπιστωτικό στη γλώσσα των οικονομολόγων), άυλο μεν όμως τόσο παντοδύναμο, ώστε να μπορεί να υποτάξει ακόμα κι εκείνον που το γέννησε, δηλαδή τον καπιταλισμό. Για να κάνει τι; Μα για να εξουσιάσει πάνω από όλους τους λαούς με όπλο την οικονομική τρομοκρατία επιβάλλοντας μια Νέα Διεθνή Τάξη Εξουσίας, που θα την ονομάζω «νέο-φετιχιστική». Από τη λέξη «φετίχ» ή «τοτέμ», που κάποτε λάτρευαν σαν Θεό οι πρωτόγονοι. Τώρα τη θέση του φετίχ την έχει πάρει το χρήμα, που ταυτόχρονα μας βυθίζει σε ένα νέο πρωτογονισμό. Δηλαδή σ' αυτή τη μανιασμένη θάλασσα, όπου το πλοίο ΕΛΛΑΣ κλυδωνίζεται ουσιαστικά ακυβέρνητο, μιας και η γέφυρα έχει καταληφθεί από την Τρόικα δηλαδή το πειθήνιο όργανο των Τραπεζών, πάνω στις οποίες στηρίζει τη δύναμή του το «άυλο χρήμα» από όπου εκπορεύεται η οικονομική τρομοκρατία και ο νεο-φετιχισμός.

Κι όλοι εμείς οι άλλοι, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, βρισκόμαστε στιβαγμένοι στο αμπάρι του πλοίου και η μόνη μας αντίδραση είναι να φωνάζουμε κάθε φορά που ένα πελώριο κύμα μας ταρακουνά. Κι ο ένας χάνει τη δουλειά του, ο άλλος κλείνει το κατάστημά του, η φορολογία μας ξεζουμίζει και η φτώχεια χτυπά την πόρτα μας.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα από σας να σκεφτείτε δύο πρωταρχικά πράγματα: Το πρώτο είναι να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο ίδιο πλοίο, που βολοδέρνει μέσα σε μια άγρια θάλασσα και ότι δεν είμαστε συνεπιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες με ίσα μερίδια ευθύνης ο καθένας. Και το δεύτερο ότι η πορεία του πλοίου είναι βασικά λαθεμένη και εν πάση περιπτώσει εμείς οι πολλοί, η πλειοψηφία, κλεισμένοι όπως είπα στο αμπάρι είμαστε ουσιαστικά εξουδετερωμένοι. Είμαστε εμπορεύματα που μας προορίζουν για πούλημα είτε είμαστε αρνάκια που μας οδηγούν για τα περαιτέρω. Σ' αυτή την κατάσταση μας καταδικάσανε να είμαστε και γι' αυτό εκείνο που θα πρέπει να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε να αγωνιστούμε. Πολίτες υπεύθυνοι, περήφανοι, έξυπνοι, δυνατοί και αποφασισμένοι πρώτα απ' όλα να κερδίσουμε την προσωπική μας αξιοπρέπεια. Οπότε το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιταχτούμε καλά στα μάτια, να δώσουμε τα χέρια, να ενωθούμε όλοι με ένα σκοπό και μια θέληση.

Ο σκοπός μας θα πρέπει να είναι να κυβερνήσουμε εμείς οι ίδιοι το καράβι μας και η θέληση να προσπαθήσουμε να το οδηγήσουμε σε ήρεμα νερά, μακριά από τον σκυλοκαυγά όπου το ένα τέρας προσπαθεί να φάει το άλλο, σ' αυτόν τον κόσμο που τον χαρακτηρίζει ο Νόμος του ισχυρότερου, δηλαδή ο Νόμος της Ζούγκλας.
                                                                  *
Προς το παρόν υπάρχει άμεση ανάγκη να σταματήσει η λαθεμένη πολιτική της Τρόικα-Κυβέρνησης που αφορά την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Από τη στιγμή που ήρθε η Τρόικα τον Μάιο του 2010 έως σήμερα όλοι οι αριθμοί διαψεύστηκαν και όλα τα μέτρα που πάρθηκαν απέτυχαν. Με το Μνημόνιο η χώρα βυθίζεται καθημερινά σε μεγαλύτερη κρίση, που την οδηγεί σε πλήρη κατάρρευση με αυξανόμενους ρυθμούς.

Εν τούτοις η Κυβέρνηση επιμένει συνεχίζοντας την ίδια αποτυχημένη της πολιτική. Ποιο ήταν το αμάρτημα των προηγούμενων κυβερνήσεων που οδήγησαν στη διόγκωση του Δημόσιου Χρέους; Τα συνεχή δάνεια. Τι κάνει η σημερινή Κυβέρνηση; Συνεχίζει τον ίδιο αμαρτωλό δρόμο με νέα δάνεια! Τότε γιατί δεν συνέχιζε να δανείζεται τον Οκτώβρη του 2009 που έγινε κυβέρνηση; Και ποιος ο λόγος να προσφύγουμε στο ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες; Τώρα φαίνεται καθαρά, ότι δεν ήταν ο Παπανδρέου που κατέφυγε στην Τρόικα αλλά η Τρόικα και οι δανειστές που τον υποχρέωσαν να θέσει τη χώρα μας κάτω από την κηδεμονία τους, γιατί όπως αποδείχθηκε, τα δάνεια με τα οποία συνεχίζεται η υπερχρέωσή μας, δεν προορίζονται για μας αλλά για κείνους. Δηλαδή μας δανείζουν, μας χρεώνουν με τόκους και στη συνέχεια τα δάνεια που μας δίνουν, πάνε κατ' ευθείαν στους δανειστές μας. Να για ποιο λόγο αν και έχουμε εισπράξει μετά τον ερχομό της Τρόικα πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ, η ελληνική αγορά είναι στεγνή από χρήμα, δεν πηγαίνει ούτε ένα Ευρώ σε αναπτυξιακά έργα, ο κόσμος γίνεται όλο και πιο φτωχός, ενώ η κυβέρνηση καταφεύγει σε φόρους και σε αύξηση του ΦΠΑ για να μαζέψει χρήματα, προκειμένου να πληρώσει τους κρατικούς υπαλλήλους και τα υπόλοιπά της έξοδα. Δηλαδή ουσιαστικά γδύνουν τους πιο αδύνατους, μικρομεσαίους, τους μισθοδίαιτους και τους συνταξιούχους αυξάνοντας την ανεργία για να συντηρούν το Δημόσιο, ενώ τα δάνεια μπαίνουν και βγαίνουν χωρίς ίχνη κέρδους για μας, με μόνη συνέπεια τη διόγκωση του Δημόσιου Χρέους. Που μέσα σε ενάμιση χρόνο εκτινάχθηκε από το 132% του ΑΕΠ στα 152%. Και όπως όλοι γνωρίζουν, το 150% είναι η κόκκινη γραμμή, πέρα από την οποία δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγεί ακόμα και μια πλούσια χώρα από τα χρέη με τους τόκους και τα χρεολύσια στον αιώνα τον άπαντα. Με άλλα λόγια η Κυβέρνηση αυτή μας οδήγησε μέσα σε ενάμιση χρόνο στην πλήρη οικονομική καταστροφή.

Μια τόσο άθλια, πρόστυχη και καθαρά αντεθνική κομπίνα όπως αυτή που έγινε σε βάρος του Λαού μας, δεν νομίζω να εφαρμόστηκε έως σήμερα σε καμμιά χώρα του κόσμου. Πρόκειται για ένα εθνικό έγκλημα που θα πρέπει άμεσα να σταματήσει, Πρώτον γιατί διαλύει κυριολεκτικά τη χώρα μας σε βάθος χρόνου και Δεύτερον γιατί μόνο σε κάφρους αξίζει μια τέτοια κοροϊδία.

Περνώ τώρα στο πρόβλημα της ουσιαστικής και όχι της τυπικής συνταγματικής νομιμότητας της παρούσας κυβέρνησης. Βασική αρχή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος είναι ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Στην πραγματικότητα σήμερα αυτή η αρχή έχει αντιστραφεί, δεδομένου ότι δεν είναι η πλειοψηφία αλλά η μειοψηφία που κυβερνά και η πλειοψηφία ελέγχει. Ειδικά εμάς τους ανεξάρτητους και τους εκτός των κομμάτων που είμαστε τα κύρια θύματα της πολιτικής της κυβερνητικής μειοψηφίας, μας έχουν καταντήσει παθητικούς παρατηρητές της ριζικής αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας.

Γιατί δεν είναι μόνο οι απλοί πολίτες που θίγονται από τα εξοντωτικά μέτρα της κυβέρνησης αλλά και η ίδια η χώρα, η πατρίδα μας, που την έχουν καταντήσει παίγνιο στις κάθε είδους ορέξεις των λεγομένων  συμμάχων μας, των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Η σημερινή Κυβέρνηση μάς έχει υποβιβάσει όσο καμμιά άλλη σε υπάκουο υπηρέτη ξένων συμφερόντων. Χωρίς να έχουμε δικαίωμα για τη χάραξη ανεξάρτητης εθνικής, αμυντικής και οικονομικής πολιτικής. Δηλαδή μας έχουν μεταβάλει σε ένα απλό προτεκτοράτο φτάνοντας στο σημείο να μας επιβάλουν Γερμανό υπερ-πρωθυπουργό. Ενώ μεθοδεύουν την εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας στους ξένους δανειστές. Βεβαίως κάθε κυβέρνηση που προέρχεται από εκλογές, έχει το δικαίωμα να κυβερνήσει για μια τετραετία, ακόμα κι αν στο μεταξύ απωλέσει ένα μέρος της αρχικής της δύναμης. Ας πούμε ένα 10 έως 15%. Εδώ όμως έχουμε μια αναμφισβήτητη καταρράκωση της εκλογικής δύναμης της παρούσας κυβέρνησης, της τάξης του 50% και πλέον.

Στην περίπτωση αυτή το Σύνταγμα του 1975 έδινε τη δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Η αλλαγή που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την συνταγματική αναθεώρηση του 1985 και που είχε από τότε καταγγελθεί ότι αλλοιώνει τον χαρακτήρα του Πολιτεύματος, μας οδήγησε ακριβώς σ' αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αν υπήρχε στοιχειώδης ευθιξία, θα έπρεπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός να ζητήσει να γίνουν εκλογές, για να κρίνει ο λαός εάν εξακολουθεί να έχει το ουσιαστικό δικαίωμα να λαμβάνει αποφάσεις που μάλιστα ξεθεμελιώνουν την ίδια τη βάση της ελληνικής κοινωνίας και δεσμεύουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες. Τι άλλο στην ουσία είναι αυτό παρά ένα παρατεταμένο πραξικόπημα; Και η Βουλή; Γιατί όλοι σιωπούν μπροστά σ' αυτή την κακοποίηση της ουσίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;

Πρόκειται για ένα συνταγματικό αδιέξοδο, μια παραμόρφωση της πεμπτουσίας της Δημοκρατίας που με απόλυτη περιφρόνηση προς τον ελληνικό λαό, βαρύνει, αλλοιώνει και βλάπτει την χρηστή διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας σε μια ουσιαστική κατάχρηση εξουσίας και μετατρέπει τη Βουλή σε ένα άλλοθι για μια κατ' ουσίαν δικτατορική επιβολή μιας μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια οδηγεί στην καταπάτηση της Δημοκρατίας ως συστήματος που διασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες.

Στο μεταξύ και έως ότου η πολιτική εξουσία επιλύσει τα προβλήματά της, εμείς η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων πολιτών έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους, ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, που παίρνονται μάλιστα κατ' επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια.

Στην ιστορία των δημοκρατιών η πολιτική ανυπακοή υπήρξε το μέσο μη βίαιης και διαφανούς αντίστασης του συνειδητού πολίτη απέναντι στις αποφάσεις μιας Κυβέρνησης που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Η πολιτική ανυπακοή δεν είναι μια αυθαίρετη έννοια. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της πολιτικής επιστήμης και του συνταγματικού δικαίου και κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού.  Οι ρίζες της ανάγονται στις απαρχές του συνταγματισμού, στη Μαγκνα Κάρτα και στο περίφημο δικαίωμα αντίστασης. Δηλώνει το δικαίωμα του πολίτη να μην τηρεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στην εξουσία, όταν εκείνη πρώτα δεν τηρεί τους όρους του «κοινωνικού συμβολαίου» Ας μην ξεχνάμε την  ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων». 

Σήμερα όλα δείχνουν ότι η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ. Η ανεργία έχει ξεπεράσει το 18% και στους νέους το 40%. Σε λίγο θα παρατηρηθούν φαινόμενα φτώχειας με οικογένειες που δεν θα έχουν να φάνε ούτε ψωμί. Οι μεγάλοι φόροι και οι μαζικές απολύσεις θα δημιουργήσουν στρατιές απελπισμένων. Μπροστά σ' αυτή τη λαίλαπα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα πρέπει να απαντήσουμε. Προτείνουμε σαν πρώτα μέτρα την ΑΜΥΝΑ, την ΑΝΥΠΑΚΟΗ, καθώς και την Κοινωνική Αλληλεγγύη. Η άμυνα και η ανυπακοή πρέπει να εστιασθούν στις  περιπτώσεις που κινδυνεύει να ξεπουληθεί όσο-όσο τόσο η ατομική όσο και η δημόσια περιουσία. Λόγου χάρη αυτές τις μέρες πήγε δικαστικός κλητήρας στη Νέα Φιλαδέλφεια να κατασχέσει το σπίτι ενός εργαζόμενου. Τότε μαζεύτηκαν αυθόρμητα οι γείτονες, σκίσανε τα χαρτιά της κατάσχεσης και περιφρουρούν το σπίτι. Βλέπετε εξ άλλου τι γίνεται με το Ελληνικό, που θέλουν να το κάνουν καζίνο.

Επειδή μεθαύριο κιόλας ίσως αρχίσουν στη γειτονιά σας να υπάρχουν περιπτώσεις οικογενειών που δεν θα έχουν να φάνε, θα πρέπει από τώρα να δημιουργηθούν ταμεία Αλληλεγγύης, από μας τους ίδιους, τους γείτονες, τον λαό τον ίδιο. Η Εθνική Αλληλεγγύη θα πρέπει να γίνει από δω και πέρα η βασική μας προσπάθεια, ώστε να μην αφήσουμε ούτε ένα συμπολίτη μας αβοήθητο. Αυτή θα πρέπει να είναι η Εθνική μας Άμυνα στο τσουνάμι που μας ετοιμάζουν για να μας πνίξουν.

Παράλληλα όμως με την Άμυνα, προτείνουμε και την Επίθεση. Σε περίπτωση που υποχρεωθούν να κάνουν εκλογές, τι θα γίνει; Θα ψηφίσουμε πάλι τα ίδια κόμματα; Θα ρίξουμε λευκό; Ή δεν θα ψηφίσουμε; Τίποτα από όλα αυτά. Θα πρέπει να πάρουμε μέρος. Όμως με μια προϋπόθεση: Να δημιουργήσουμε όλοι μαζί τη μεγάλη Εθνική Λαϊκή Παράταξη που θα σαρώσει.

Θα βρούμε τι είναι εκείνα  που ενώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία του Λαού μας, που σήμερα βρίσκεται έξω από το Σύστημα Εξουσίας.

Να απαλλαγούμε από το Χρέος. Να φύγει η Τρόικα. Να γίνει συντακτική εθνοσυνέλευση. Να αναδειχθούν καινούρια πρόσωπα που να έχουν την απόλυτη εμπιστοσύνη μας. Να ξεκινήσουμε ένα νέο πρόγραμμα οικονομίας και κοινωνικής ανάπτυξης κλπ. Εμείς, το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών, έχουμε τις δικές μας προτάσεις και είμαστε έτοιμοι να τις συζητήσουμε με κάθε ανεξάρτητο πολίτη στη βάση του λαού.

Ας αρχίσουμε να κάνουμε κοινές Επιτροπές, που να αποβλέπουν στην ενότητα του λαού. Αρχίζοντας από τους χώρους εργασίας. Τις συνοικίες. Μετά λίγο πιο πάνω, στις πόλεις, στις περιφέρειες, έως ότου καταλήξουμε σε μια ενιαία παράταξη με δικό  της πρόγραμμα, στόχους, μεθόδους δουλειάς και σχέδια για το μέλλον, που να στηρίζεται στην ελεύθερη θέληση των μελών της. Μια παράταξη μέσα στην οποία να επικρατεί το ήθος, οι αξίες και οι αυστηρά δημοκρατικές διαδικασίες. Μια ελεύθερη ένωση ελεύθερων ανθρώπων με τρία βασικά χαρακτηριστικά: την αγάπη στην πατρίδα, την πρόοδο και τη Δημοκρατία.

Ας δούμε όμως τι γίνεται σήμερα στον τόπο μας. Όπως είπα και πιο πριν, η θεοποίηση του χρήματος έχει περάσει στο στάδιο που με όπλο την οικονομική τρομοκρατία επιβάλλει τον νέο-φετιχισμό στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ προσπαθώντας με τον πλήρη έλεγχο του χρηματιστηριακού συστήματος να χειραγωγήσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και να το αναδείξει σε ισχυρούς πυλώνες ενός νέου τύπου παγκόσμιας διακυβέρνησης. Μεταβάλλει τις κυβερνήσεις σε πειθήνια όργανά του με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει σαν όργανα αποδόμησης των χαρακτηριστικών που συνιστούν την ταυτότητα του κάθε έθνους, του κάθε λαού και της κάθε κοινωνίας. Με την πολιτική του «Σοκ και Δέος» που βασίζεται στην κατατρομοκράτηση, την ανασφάλεια και την εξαθλίωση των μαζών, ξεκαθαρίζει όπως φαίνεται το έδαφος, ώστε επάνω στα ερείπια που δημιουργεί, να χτίσει το δικό του μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου πολίτη-λαού. Από όπου πέρασε έως τώρα, κυρίως την Λατινική Αμερική και ορισμένες χώρες της Αφρικής και της Ασίας, αφού για ένα χρονικό διάστημα βύθισε τους ανθρώπους σε μια απερίγραπτη δυστυχία, άφησε πίσω της λαούς φοβισμένους, αλλοιωμένους, που έχοντας χάσει την πρωτινή εθνική τους ταυτότητα, προσπαθούν ζαλισμένοι να συνειδητοποιήσουν αυτό που τους συνέβη.

Προς μεγάλη μας δυστυχία αποφάσισε να πατήσει πόδι στην Ευρώπη ξεκινώντας από τη χώρα μας. Με τα στοιχεία που έρχονται λίγα-λίγα στο φως, βλέπουμε τώρα ότι μας είχαν βάλει από καιρό στο μάτι. Ξεκίνησαν αμέσως μετά τη Χούντα με τη συστηματική κατεδάφιση του νεοελληνικού πολιτισμού επιβάλλοντας στη θέση του την υποκουλτούρα, ενώ παράλληλα φόρτωναν στην πλάτη μας υπέρμετρα χρέη με τη μέθοδο των πολεμικών δαπανών και του δημόσιου δανεισμού. Σ' αυτό τους το έργο είναι βέβαιο ότι είχαν Έλληνες συνεργάτες, από υπαλλήλους και τεχνοκράτες μέχρι υπουργούς και πρωθυπουργούς. Ο σκοπός τους ήταν να μας φορτώσουν με χρέη και τόκους τόσο υψηλούς, ώστε να βρεθεί η χώρα μας να τους χρωστά στο διηνεκές.
Η Ελλάδα μπορούσε μετά τη Χούντα να ξεπεράσει τις προχουντικές κομματικές της διαφορές (που αντανακλούσαν μια διεθνή διαμάχη που δεν υπάρχει πια και που μας οδήγησαν ακόμα και σε εμφύλια σύρραξη) σχηματίζοντας μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με κύριο στόχο την καθολική ανάπτυξη της χώρας, καθώς και την σύναψη ειρηνικών σχέσεων με τους γείτονες, γεγονός που θα μας απάλλασσε από τις στρατιωτικές δαπάνες και τα δάνεια εξασφαλίζοντας οικονομική επάρκεια και άνοδο του μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου του λαού μας.

Τώρα φαίνεται πόσο άβουλοι και ανεύθυνοι ήσαν εκείνοι που συστηματικά διαιρούσαν και υποδιαιρούσαν τον λαό επιβάλλοντας την κομματοκρατία και οδηγώντας έτσι τη χώρα στον παρασιτισμό και τη διαφθορά αντί για την κοινωνική άνοδο και την πρόοδο.

Δεν μπορώ βεβαίως να ξέρω πόσοι και ποιοι από αυτούς είχαν γίνει από τότε όργανα των ξένων γνωρίζοντας ότι ο τελικός τους σκοπός ήταν να μας οδηγήσουν στο σημερινό αδιέξοδο.

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον σημερινό πρωθυπουργό και τους πολύ στενούς του συνεργάτες, γιατί όπως είπα, οι ξένοι (το ΔΝΤ και η Ευρώπη των Τραπεζών) είναι αυτοί που τον επέλεξαν, για να εφαρμόσει πιστά το πρόγραμμά τους όπως ήδη το περιγράψαμε.

Το χρήμα, ο νέο-φετιχισμός, οι Τράπεζες, όλη αυτή η επίθεση είναι ένας ιός θανατηφόρος για όλους τους λαούς της γης, απέναντι στον οποίο πάρα πολλοί λαοί πάλεψαν και παλεύουν και μάλιστα επιτυχώς, θα μπορούσαμε να πούμε, για μερικούς από αυτούς. Γιατί λοιπόν όχι κι εμείς;

Φοβάμαι όμως ότι η περίπτωσή μας είναι πολύ βαρειά. Εδώ που οδηγήθηκαν τα πράγματα από την παρούσα κυβέρνηση, δεν θα μπορέσουμε να γλιτώσουμε από τα χρέη και τους τόκους στον αιώνα τον άπαντα.

Γνωρίζω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρέδωσε στον Ανδρέα Παπανδρέου χρέος που αντιστοιχούσε στο 32% του ΑΕΠ κι αυτός μέσα σε επτά χρόνια το έφτασε στα 112% του ΑΕΠ, δηλαδή 70 μονάδες επάνω, γεγονός πρωτοφανές. Τότε γονατίσαμε, γιατί τα νέα δάνεια πήγαιναν τους τόκους στο 80% και άνω. Τον Οκτώβριο του 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε το ΑΕΠ στα 132%, για να το φτάσει σε ενάμιση χρόνο στο 152%. Δηλαδή στην κόκκινη γραμμή που μας καταδικάζει σε εφ' όρου ζωής δέσμευση έναντι των δανειστών μας. Εκτός κι αν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε σε καταγγελία των αντισυνταγματικών δανειοδοτικών συμβάσεων και σε άρνηση καταβολής των παράνομων δανείων ως επαχθών.

Με άλλα λόγια οι περίφημες δόσεις που κυριολεκτικά τις επαιτούμε και για τις οποίες πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να μας χρεώνουν τόσο πολύ, ώστε να μας δένουν χειροπόδαρα οι δανειστές μας με χλευασμούς και απειλές, με στόχο να μας γδύσουν. 

Ξεκινήσαμε με τους Φινλανδούς και ποιος ξέρει ποιες εγγυήσεις τους προσέφερε ο κ. Βενιζέλος. Το γεγονός αυτό άνοιξε την όρεξη των υπολοίπων συμμάχων και σωτήρων μας, με επί κεφαλής την αντιπρόεδρο του Γερμανικού κυβερνητικού κόμματος που άρχισε να απαιτεί τα μαλλιά της κεφαλής της.
Αυτό μου θύμισε μια προσωπική εμπειρία από τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Καθώς έτρεχα για να μη με σκοτώσουν, βρέθηκα ξαφνικά περικυκλωμένος από δεκάδες άγριους σκύλους, έτοιμους να με κατασπαράξουν. Κάπως έτσι μας βλέπω περικυκλωμένους από τους ευγενείς λαούς της Ευρώπης, που με την ΚΟΜΠΙΝΑ που μας έστησαν, προσπαθούν να πάρουν με κάθε τρόπο τα δανεικά τους -κάτι που φυσικά δεν είναι δυνατόν να γίνει ποτέ, αφού μας φορτώνουν συνεχώς με καινούρια, που μάλιστα Κυβέρνηση και ΜΜΕ τα βαφτίζουν σωτήρια!

Και το ερώτημα είναι «τι γυρεύουμε εμείς μέσα σ' αυτό το σκυλολόι;» Εγώ πάντως (ίσως λόγω της προσωπικής μου εμπειρίας που διηγήθηκα πριν) τους βλέπω να μας περιτριγυρίζουν σαν λυσσασμένοι σκύλοι με τη γλώσσα έξω, με τα σάλια να τρέχουν και με δόντια μυτερά, έτοιμα να μας ξεσκίσουν. Και θα μας ξεσκίσουν αν συνεχίσουμε να καθόμαστε ήσυχοι και να τους παρατηρούμε, ενώ θα έπρεπε ήδη να είμαστε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε.

Εγώ εδώ απλά σας λέω ότι είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά για αλλαγή πορείας. Γιατί με την ως τώρα πορεία, η Τρόικα και η Κυβέρνηση μάς προσφέρουν βορά σε σαρκοφάγα και το αποτέλεσμα είναι Θάνατος! Δηλαδή πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου για μας και τη χώρα μας.
Σκεφτείτε το.

Κι εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα: Η επίθεση! Μιας και η καλλίτερη άμυνα, όπως λένε, είναι η επίθεση.

Εμείς του Κινήματος των Ανεξάρτητων Πολιτών πιστεύουμε ότι ο μόνος που μπορεί να επιτεθεί με πιθανότητες επιτυχίας είναι ο ελληνικός λαός. Και σ' αυτόν τον σκοπό είμαστε αφοσιωμένοι. Ξέρουμε ότι το Σύστημα Εξουσίας, ελληνικό και ξένο, είναι δυνατό. Όμως η ιστορική πείρα μάς διδάσκει ότι δεν υπάρχει ανώτερη δύναμη από τον ενωμένο λαό.

Όπως βλέπετε, το Σύστημα δεν πάει καλά. Γι' αυτό και τα συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης πιέζουν τον Σαμαρά να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Είμαι βέβαιος πως όσες αντιστάσεις κι αν υπάρχουν, στο τέλος θα υποχωρήσουν. Και ήδη το πρώτο βήμα έγινε στο θέμα της Παιδείας. Δηλαδή σ' ένα χώρο που προσφέρεται για τέτοιου είδους συναντήσεις χωρίς να παρουσιαστούν σοβαροί τριγμοί.

Ας μην υποτιμούμε την Εξουσία. Είναι τόσο έμπειρη και πολυμήχανη, που προβλέπω ότι σε περίπτωση εκλογών θα υπάρξει ένα είδος «Τροϊκανής συσπείρωσης», ένα «Τροϊκανό μέτωπο» ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-Καρατζαφέρη κ.λπ. Σ' αυτή την περίπτωση ένα μέρος από τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν τα δύο «κόμματα εξουσίας», πιθανόν να επαναπατρισθούν.
Κι αυτό πιθανώς θα γίνει στην περίοδο των μεγάλων χτυπημάτων εναντίον του λαού και της χώρας. Γιατί ελπίζουν ότι στο 18% περίπου του ΠΑΣΟΚ θα προστεθούν και τα ποσοστά των άλλων δύο κομμάτων που προανέφερα, επομένως δεν θα βρεθεί μόνη της η σημερινή κυβέρνηση να κάνει την βρώμικη δουλειά.

Με άλλα λόγια αν μέχρι τώρα η ενότητα των ανεξάρτητων ψηφοφόρων με τους «αντιμνημονιακούς» του ΠΑΣΟΚ και με τους ψηφοφόρους της Αριστεράς ήταν  επιβεβλημένη, σήμερα γίνεται πλέον ζωτικής σημασίας, αναγκαία και σημαντική, μιας και οι συνθήκες δυσκολεύουν για μας που παλεύουμε για την σωτηρία της χώρας.

Είναι απαραίτητο από αύριο κιόλας να ξεκινήσουν οι διαβουλεύσεις για τη δημιουργία του «αντι-Τροϊκανικού» Μετώπου με τη σύσταση μιας ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ που κατ' αρχήν θα πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση του Λαού. Όλοι οι πολίτες, όπου κι αν ανήκαν ή εξακολουθούν να ανήκουν, μπορεί και πρέπει να συμφωνήσουν για τη σύσταση ενός πανίσχυρου πανεθνικού παλλαϊκού Μετώπου, που να ξεκινά από τον πρώτο κοινό στόχο: την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας με την άμεση σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Ξεκινάμε από το ίδιο το πολίτευμα της χώρας, το νέο Σύνταγμα που θα δίνει όσο το δυνατόν περισσότερα δικαιώματα σε κάθε πολίτη.

Από κει και πέρα μπορεί να συμφωνήσουμε σε μια σειρά κοινούς στόχους, που θα μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε την αντιπροσωπευτική όλων των τάσεων ομάδα που θα χαράζει την τακτική και τη στρατηγική του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας. Το δικό μας σύνθημα είναι
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.

Χανιά (θέατρο Ανατολικής τάφρου), 21.9.2011
Μίκης Θεοδωράκης

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία (Αναδημοσίευση άρθρου)


ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Ο Εχθρός της Ευρώπης!

09 / 07 / 2011
A.Ritschl: “Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους….
Print Email 


  • del.icio.us
  •  
  • Facebook
  •  
  • Twitter
  •  
  • Reddit
  •  
  • Digg
  •  
  • Buzz-reality-tape
  •  
  • Bobit
  •  
  • Sync
  •  
  • NewsVine
  •  
  • Yahoo! Buzz
  •  
  • Netvibes
  •  
  • Google Bookmarks
  •  
  • SphereIt
  •  
  • Fark
  •  
  • StumbleUpon
  •  
  • PDF
Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό
“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός κ. A.Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.
“Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».
Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το δημόσιο χρέος της).
Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού χρέους. Κάποιες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό, αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α.”.
Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα είναι οικονομικά.
Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;
Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι; Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους Έλληνες; Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;
Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι; Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα επιλέξουν τις «καρέκλες» τους;
Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας – όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;
Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ»;
Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα σφάλματα (άρθρο μας).
“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία (Πίνακας Ι):
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας
Δείκτες  / Ποσοστά
Μερίδιο της Γερμανίας στο ΑΕΠ της ΕΕ  /20,4%
Μερίδιο Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί, στο ΑΕΠ της ΕΕ*  / 5,0%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στη Γερμανία (2008/2009)  / -0,8%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα (2008/2009)  / +8,3%
Κόστος τυχόν διάσωσης της Ελλάδας για κάθε Γερμανό**  / 465 €
Σύνολο σημερινών δανείων της Γερμανίας στην Ελλάδα  / 8,4 δις €
Τόκοι και προμήθειες που έχει εισπράξει η Γερμανία από την Ελλάδα  / 225 εκ. €
Εξαγωγές της Γερμανίας στην Ελλάδα το 2010  / 5,9 δις €
Ανάπτυξη της Γερμανίας το 2011  / +3,2%
Ανάπτυξη της Ελλάδας το 2011 -3,0%
Μέσος μισθός εργαζομένων στη Γερμανία**  / 42.400 €
Μέσος μισθός εργαζομένων στην Ελλάδα  / 23.900 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στη γερμανική μεταποίηση  / 33,10 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στην ελληνική μεταποίηση  / 16,60 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στη Γερμανία  / 37 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ελλάδα  / 24 €
Συντάξεις της Γερμανίας σε ποσοστό του ΑΕΠ της  / 11,4%
Συντάξεις της Ελλάδας σε ποσοστό του ΑΕΠ της  / 11,7%
* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.
** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της
Πηγή: Z
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα – ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων είναι 54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων, μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κλπ.
Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα.
Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική» Γερμανία και σε μία μερκαντιλίστρια καγκελάριο να ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ασφάλεια.
Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.
“Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη – έπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει.
Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις εκλογικές αναμετρήσεις – στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης, αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.
Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα. Αντίθετα από όσα λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα – με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της.
Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤ σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής» αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.
Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές, προς τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση. Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων.
Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει τίποτα. Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας επιτυχημένης πολιτικής.
Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη – αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με χρήματα”.
Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική – αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου σημαντικά.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)
Χώρα  / ΑΕΠ  / Χρέος  / Ποσοστό στο συνολικό
Γερμανία 2.407,2 1.762,2 24,96%
Ιταλία 1.520,9 1.760,8 24,94%
Γαλλία 1.919,3 1.489,0 21,08%
Ισπανία 1.051,2 559,7 7,92%
Ολλανδία 570,2 347,0 4,91%
Βέλγιο 337,8 326,6 4,62%
Ελλάδα 237,5 273,4 3,87%
Αυστρία 276,9 184,1 2,60%
Πορτογαλία 163,9 125,9 1,78%
Ιρλανδία 163,5 104,7 1,48%
Φιλανδία 171,0 75,6 1,07%
Σλοβακία 63,3 22,6 0,32%
Σλοβενία 34,9 12,5 0,18%
Κύπρος 16,9 9,5 0,13%
Λουξεμβούργο 37,8 5,5 0,08%
Μάλτα 5,7 3,9 0,06%
Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα χρέη της Γερμανίας, σε απόλυτα νούμερα, δεν είναι καθόλου αμελητέα. Τυχόν αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της μόλις κατά 1%, θα της κόστιζε περί τα 18 δις € – ποσό υψηλότερο από τους συνολικούς τόκους που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα. Είναι αδύνατο λοιπόν το να μην κατανοεί τη σημασία που θα είχε η ενδεχόμενη ανάδειξη του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικούνομίσματος – γεγονός που μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη συμπεριφορά της απέναντι στη Ελλάδα.
Μόνο η υπόθεση λοιπόν ότι, η Γερμανία χρησιμοποίησε αρχικά το ΔΝΤ για τη «βρώμικη δουλειά», έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια (όπως τεκμηριώνεται
σήμερα από τους εκβιασμούς της στην Ελλάδα), θα απαντούσε κάπως λογικά στις απορίες μας. Εν τούτοις, κρίνοντας από τα τεράστια χρέη της Ιταλίας τα οποία, εκτός των άλλων, υπερβαίνουν το 120% του ΑΕΠ της (μάλλον το 150%, εάν συμπεριλάβουμε τα πιθανά προβλήματα των τραπεζών της), εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, οι αγορές δηλαδή, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια «μυστικά σχέδια» της Γερμανίας (εννοούμε πάντοτε την τευτονική κυβέρνηση και το γερμανικό Καρτέλ – ποτέ τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα).
Κλείνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε μία λανθασμένη εκτίμηση σχεδόν όλων μας, όταν θεωρούμε τη Γερμανία μικρή, συγκριτικά με τις άλλες υπερδυνάμεις. Η χώρα αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνη της – αλλά σαν την κυρίαρχη δύναμη μίας πλούσιας, παραγωγικής Ευρώπης των 500 εκ. κατοίκων, η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από όσο πιστεύει κανείς.
ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε μία πρόσφατη ανάλυση μας (Λιτότητα, δραχμή ή υποτίμηση;) “Η Ελλάδα, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% των ομολόγωντου δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου, τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων.
Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως – εις βάρος όμως των δανειστώντης και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο χρέος”. Με βάση τώρα έναν εξαιρετικό Έλληνα δικηγόρο, η οικονομική μας θέση τεκμηριώνεται νομικά ως εξής:
“Με νόμο μπορεί το Ελληνικό Δημόσιο να αλλάξει το νόμισμα του ομολόγου εφόσον η έκδοση διέπεται από το ελληνικό Δίκαιο. Οι επενδυτές δικαιούνται φυσικά να προσφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά δεν θα έχουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Αυτά φυσικά δεν ισχύουν καταρχήν για το «Δάνειο της Τρόικας», το οποίο διέπεται από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο (με δικαιοδοσία ECJ) – αν και στην πράξη η Σύμβαση αυτή είναι επίσης άκυρη, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε, για δεκάδες λόγους.
Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν βέβαια και οι ονομαζόμενοι «διεθνιστές», οι οποίοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που αναφέρουν ότι το κοινοτικό (ή, ορθότερα πλέον, το «ενωσιακό» δίκαιο) υπερισχύει – όχι απλώς του κοινού εσωτερικού αλλά και του συνταγματικού δικαίου των Κρατών Μελών. Οι ίδιοι «παραλλάσσουν» το δήθεν επιχείρημα τους λέγοντας ότι, οι δύο έννομες τάξεις είναι «επάλληλες» – επίσης πως, με βάση τη λεγόμενη αρχή της «επικουρικότητας», υπάρχουν τομείς όπου υπερισχύει το ένα σύστημα Δικαίου και «επικουρεί» το άλλο.
Πρόκειται φυσικά για εσφαλμένους ισχυρισμούς, αφού οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί, οι οποίοι προωθούν την άποψη αυτή σε διεθνές επίπεδο, αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό τους. Δηλαδή, θέλουν να ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους λαούς, αλλά όχι για τους ίδιους (!).
Αυτό θυμίζει κάπως την «πίεση» των Η.Π.Α. σε όλα τα κράτη, να προσχωρήσουν στη Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την οποία οι ίδιοι δεν υπέγραψαν, για να μην έχει το Δικαστήριο της Χάγης δικαιοδοσία επί Αμερικανών πολιτών (είναι άλλο από το λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που επιλύει διαφορές μεταξύ κρατών-μελών του ΟΗΕ).
Το κρίσιμο σημείο που αδυνατούν να καταλάβουν όλοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι δεν γνωρίζουν νομικά είναι το ότι, επί της ουσίας, ο όρος «Διεθνές Δίκαιο» είναι παραπλανητικός – διότι το Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπουν ετερόνομα τις βιοτικές σχέσεις στα πλαίσια μίας έννομης τάξης. Αντίθετα, όταν μιλάμε για διεθνή κοινότητα και διεθνή έννομη τάξη, θα πρέπει να μιλάμε για διεθνείς σχέσεις – αφού οι κανόνες του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου» προκύπτουν αποκλειστικά από συμβάσεις («συνθήκες») κυρίαρχων κρατών.  Ο λόγος είναι προφανής: εις βάρος ενός κράτους δεν μπορεί να επιβληθεί αναγκαστική εκτέλεση στο εσωτερικό του, ει μη μόνο εάν το επιτρέψει το ίδιο το κράτος. Ομοίως είναι εξαιρετικά δυσχερής η επιβολή εκτέλεσης σε περιουσία ενός κράτους στο εξωτερικό, διότι τα κράτη επικαλούνται το προνόμιο της ετεροδικίας (extraterritoriality) – το οποίο, ανάλογα με την εποχή που διανύουμε, είναι απόλυτο ή σχετικό.Δηλαδή οι πιστωτές ενός κράτους, σε περίπτωση που δεν πληρώνει τις οφειλές του (στάση πληρωμών), δεν μπορούν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία του, ούτε στο εσωτερικό του, ούτε στο εξωτερικό – αντίθετα με όσα ισχύουν για τις επιχειρήσεις.
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή αντιδικία Ιταλίας – Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο για τις ναζιστικές αποζημιώσεις, όπου η Ελλάδα έκανε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας (η οποία, ως γνωστό, επέτρεψε εκτέλεση σε βάρος της Γερμανίας στο έδαφος της, για την υπόθεση του Διστόμου- κάτι που δεν επέτρεψε η ίδια η Ελλάδα!).
Συμπερασματικά λοιπόν, τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να κάνουν ότι θέλουν – αν και δυστυχώς οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν τους όρους τους στις πιο αδύναμες χώρες (η δύναμη «παράγει» Δίκαιο). Αυτό γίνεται παραδοσιακά με δύο τρόπους:
(α) Ο πιο ανώδυνος και φθηνός τρόπος επιβολής όρων, είναι μέσω του εσωτερικού συμμάχου τους, της εκάστοτε ελίτ δηλαδή (κυρίως των ΜΜΕ, των πολιτικών και των κυβερνήσεων, οι οποίοι παίρνουν εντολή να πείσουν τους Πολίτες – να τους κάνουν «πλύση εγκεφάλου καλύτερα»)
β) Ο πιο άκομψος είναι η πίεση από το εξωτερικό – με δηλώσεις, δημοσιεύματα, «αξιολογήσεις», επιθέσεις, εκβιασμούς, ενίοτε δε και με επεμβάσεις, ακόμα και ένοπλες, ή με στρατιωτικές «απειλές» (για παράδειγμα, εισβολή της Τουρκίας).Πιθανολογώ ότι για το λόγο αυτό η Ελλάδα έκανε ανέκαθεν αυτό που της ζητούσαν δανειστές της”.
Με βάση τα παραπάνω, αν και θεωρούμε λύση έσχατης ανάγκης, «ύστατη λύση» δηλαδή (lastresort)την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα οφείλει να το σκεφθεί σοβαρά – εάν βέβαια δεν βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την άμεση εκδίωξη του ΔΝΤαπό την επικράτεια της(της Τρόικας καλύτερα και της Γερμανίας, αφού αυτή επιβάλλει πλέον τους όρους).
Με την έννοια «βοήθεια» δεν εννοούμε φυσικά τον περαιτέρω δανεισμό της (πόσο μάλλον αφού η Τρόικα απλά «αναπληρώνει» τις «αγορές», μετά την  ευρωελληνική κρίση δανεισμού που προκάλεσε ο απίστευτα καταστροφικός χειρισμός της Γερμανίδας καγκελαρίου), αλλά ένα αποτελεσματικό «σχέδιο  Marshall», για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της. Άλλωστε, αφενός μεν τα δάνεια δεν λύνουν προβλήματα, αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη επαυξημένα στο μέλλον – αφού κάποια στιγμή πρέπει να πληρωθούν, συνήθως με τοκογλυφικούς τόκους.
Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει – παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτώντης. Άλλωστε, με το καινούργιο υφεσιακό πρόγραμμα της Τρόικας και όχι πλέον του  ΔΝΤ(μεσοπρόθεσμο),το οποίο κατά την άποψη μας θα ήταν έγκλημα να ψηφισθεί, δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τη στάση πληρωμών. Απλούστατα θα  εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.
Για την Ευρώπη των Πολιτών της φυσικά, πόσο μάλλον για την ευρωπαϊκή ιδέα της διαρκούς ειρήνης και ευημερίας όλων των Ευρωπαίων, καθώς επίσης για την  Ελλάδα, θα ήταν απείρως προτιμότερη η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν βέβαια δεν επικρατήσει ο καλός της εαυτός και εάν παραμείνει η εμμονή της πρωσικής της κυβέρνησης, να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε μία Ευρώπη των 500 εκ. κατοίκων (θυσιάζοντας αυτούς που αντιστέκονται, για τον  παραδειγματισμό και την υποδούλωση των υπολοίπων).
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ξανά ότι, η Ελλάδα έκανε μεν πάρα πολλά λάθη στο παρελθόν (ιδίως κάποιοι πολιτικοί της- τους οποίους όμως δεν μπορεί  κανείς να παραλληλίσει με τους ναζί, όσο ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοικαι να ήταν), αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Δεν οδήγησε δηλαδή τον κόσμο σε δύο   παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της.
Όσον αφορά δε τη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο το μνημόνιο: το πρόβλημα μας είναι κυρίως η Τρόικα και το «μεσοπρόθεσμο έγκλημα» που θέλει να μας επιβάλλει – ιδιαίτερα δε οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών μας επιχειρήσεων, το ξεπούλημα τους καλύτερα σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ο καταστροφικός «εφαρμοστικός» νόμος, χωρίς δημοψήφισμα. Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους τους Έλληνες, οπότε αυτοί πρέπει να αποφασίσουν – πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν με το προεκλογικό της πρόγραμμα, σε σχέση με τον τρόπο που θα  διαχειριζόταν την εξουσία της.
ΠΗΓΗ 
http://www.hellenesonline.com/go/2011/07/germania-o-exthros-ths-eyrwphs/