Share |

Τρίτη 29 Απριλίου 2014

Κώστας Τσιαντής ΕΠΙ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ: ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

ΕΠΙ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ: ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

Κώστας Τσιαντής


1. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

Λίγοι μήνες μας χωρίζουν από τις επικείμενες ευρωεκλογές και  δημοτικές εκλογές του Μαΐου  που μέλλει να διεξαχθούν υπό συνθήκες πρωτόγνωρες για τη χώρα. Συνθήκες ξένης κατοχής και κοινωνικού ολοκαυτώματος που ωθούν την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας στα  όριά της.

Παρά τη σημασία που έχουν οι εκλογές αυτές για την αλλαγή της καταστροφικής φιλελεύθερης πολιτικής στην Ευρώπη τα μέσα ενημέρωσης (με λίγες εξαιρέσεις) και οι κυβερνώντες κρατούν την προσοχή της κοινής γνώμης στραμμένη στα θέματα της εσωτερικής  επικαιρότητας όπου εντυπωσιάζουν  η διαφθορά, η κομματοσαπίλα και η διαπλοκή στους κόλπους του ελληνικού κράτους. Η ατζέντα αυτή της αθλιότητας, που επικαλύπτει  τη μεγαλύτερη αθλιότητα: την  άνευ όρων παράδοση του πολιτικού κατεστημένου στις αγορές,  αξιοποιείται για να δώσει ερείσματα στο ρόλο των Τροϊκανών και να αμβλύνει την πραξικοπηματική μετατροπή ενός ευρωπαϊκού  έθνους-κράτους σε αποικία.

Με την ατζέντα αυτή επισκιάζεται και το διακύβευμα των ευρωεκλογών έτσι ώστε να μην τίθενται τα πολιτικά ερωτήματα  που κρίνουν το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της. Μα μην αναδείχνεται η υποβάθμιση του ρόλου του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου ούτε η ολιγαρχική συγκρότηση της ΕΕ και η αυτονόμηση του τραπεζικού χρηματιστικού κεφαλαίου από την πολιτική εξουσία και το δημόσιο συμφέρον. Έτσι παραμένει στο απυρόβλητο η χρηματιστική ολιγαρχία που έχει υποδουλώσει την  Ευρώπη και την κυβερνά ερήμην των λαών της[1].

Στις  ευρωεκλογές οι ευρωπαϊκοί λαοί καλούνται να αποφασίσουν το οικονομικο-πολιτικό πλαίσιο και την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί η ΕΕ και η πολιτική κάθε ευρωπαϊκής χώρας.  Καλούνται να αποφασίσουν ποια Ευρώπη θέλουν και μέσα σε ποιόν ορίζοντα  θα κινηθούν οι κυβερνήσεις τους.  Καλούνται να αποφασίσουν το βάθεμα της Δημοκρατίας στην Ευρώπη καθώς και τον τρόπο προστασίας των εθνικών πολιτισμών τους από το ισοπεδωτικό κύμα της παγκοσμιοποίησης.

Πόσες συζητήσεις αλήθεια γίνονται για τα θέματα αυτά στην κατοχική Ελλάδα; 
Τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη παρασιωπούν  και παρακάμπτουν τη σημασία των ευρωεκλογών. Αφήνουν να επικρατεί η εντύπωση ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν  απλά ένα τεστ/ μια δημοσκόπηση για την τύχη των κομμάτων στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.
Απέναντι σ’ αυτή την κατασκευασμένη ψευδαίσθηση είναι ανάγκη να τονισθεί ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν πολιτικό γεγονός καθεαυτό βαρυσήμαντο: Γεγονός μέγιστης πολιτικοποίησης επειδή αφορά την ουσία της πολιτικής και τα ύψιστα πολιτικά ζητήματα που αφορούν τους ευρωπαϊκούς  λαούς- ιδιαίτερα του πληττόμενους λαούς του Νότου: το δρόμο εξόδου από την κρίση, τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης, το σεβασμό του δικαίου και των συνθηκών (των αρχών της αλληλεγγύης και του κοινωνικού κράτους), την ανάπτυξη και σύγκλιση των οικονομιών, το μέλλον της Ευρώπης. Χωρίς ο ελληνικός λαός ν’ αποφασίσει πάνω στις προτάσεις των κομμάτων για τα καταστατικά αυτά  ζητήματα δεν μπορεί να σχεδιαστεί πολιτική για τη  χώρα.

Δικαιούται να γνωρίζει ο ελληνικός λαός όχι απλά την επιφάνεια  αλλά το βάθος των ζητημάτων  προκειμένου να προσέλθει σύσσωμος  στις εκλογές  και να εκφράσει ελεύθερα τη βούλησή του.
Δικαιούται να μάθει ο ελληνικός λαός,  πού πήγαν οι ευρωπαϊκές συνθήκες, η αλληλεγγύη, το ευρωπαϊκό δίκαιο και  οι προληπτικοί/  ελεγκτικοί μηχανισμοί ώστε να βρεθει να πέφτει μια πρωία  δίχως αλεξίπτωτο στο κενό.  Δικαιούται να μάθει: Ποιός του πήρε το ψωμί, τη δουλειά, το μαγαζί και το σπίτι. Ποιος του’κλεψε  τα ασφαλιστικά ταμεία, τη σύνταξη,  την υγεία, την παιδεία και το μισθό. Ποιός τον διέσυρε διεθνώς, ποιος τον ενοχοποίησε, ποιος πλήγωσε την αξιοπρέπειά του, ποιος τον έκανε  ανήμπορο να τηρήσει τις υποχρεώσεις του, ποιός τράβηξε τη σκανδάλη  στις χιλιάδες των αυτόχειρων. Δικαιούται να μάθει ο ελληνικός λαός ποιος υποθήκευσε την πατρίδα και το μέλλον του, ποιος του στέρησε τη ζωή κι έστειλε τα παιδιά του μετανάστες.   

Αξιώνει να μάθει ο ελληνικός λαός, από τους καλοπληρωμένους εκπροσώπους του στην ελληνική Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο,  τι έκαναν επί τόσα χρόνια για ν’ αποτρέψουν την παγίδευση της Ελλάδας στο χρέος και στους δανειστές της.
Αξιώνει να μάθει από τις κυβερνήσεις των Μνημονίων τί ρήτρες έβαλαν για τα προγράμματα  λιτότητας, για  τη βιωσιμότητα του χρέους,  για την επιβίωση των ανθρώπων, για τη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας,
Αξιώνει να μάθει  από τα εντός και εκτός ευρωβουλής κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του  τι λύσεις έχουν και τι προτάγματα θέτουν ώστε να ξεπεραστεί η κρίση στην  ευρωζώνη, η οποία επιδεινώνεται συνεχώς.  

2.  Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ  

Από την έναρξη της κρίσης το ζήτημα που κυριαρχεί στην  Ελλάδα είναι η σχέση της ελληνικής οικονομίας με το ευρώ. Επιφανείς  οικονομολόγοι και αναλυτές διαρκώς επισημαίνουν ότι η  έξοδος της χώρας  από την κρίση προϋποθέτει την  έξοδό  της  από τη ζώνη του ευρώ[2].   

Πριν τέσσερα χρόνια ελπίζαμε ότι η θέση αυτή θα μπορούσε να αποφευχθεί[3]. Σήμερα όμως έχουμε φτάσει στο όριο εκείνης της ελπίδας, καθώς καθημερινά αποδεικνύεται και γίνεται αποδεκτό  ότι οι  πολιτικές που επέβαλε η Τρόικα δεν μας βγάζουν απ’ την κρίση  αλλά την επιτείνουν με συνέπεια να έχουμε φτάσει  σήμερα στο κατώτατο όριο της  κοινωνικής εξαθλίωσης και σε κατάσταση εθνικού αφανισμού. Μπροστά στην εξέλιξη αυτή και τη διάψευση των προσδοκιών της από συμμάχους και εταίρους η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να βρει τρόπο να επιβιώσει - ανεξάρτητα από την τύχη του ευρώ.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο όριο. Αυτό επιβεβαιώνει και η πρόσφατη ομιλία στο LSO  του νομπελίστα οικονομολόγου Πισσαρίδη, ο οποίος,  αντίθετα με ό,τι πίστευε μέχρι χθες, έχει πλέον ταχθεί υπέρ της θέσης ‘‘εγκαταλείψτε το ευρώ’’, διευκρινίζοντας ότι είτε η χρήση του ενιαίου νομίσματος θα πρέπει να καταργηθεί με έναν ελεγχόμενο τρόπο, είτε τα κύρια μέλη του θα πρέπει να κάνουν τα αναγκαία το συντομότερο δυνατό, ώστε να το καταστήσουν φιλικό προς την ανάπτυξη και την απασχόληση[4].

Πάνω στο όριο αυτό μοιάζει με  τελευταίο χαρτί για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μια  μετριοπαθής οικονομική πρόταση. Είναι η πρόταση των καθηγητών Γιάννη Βαρουφάκη και Stuart Holland η οποία  παρέχει ενιαίο πλαίσιο λύσης για την ευρωζώνη που πλήττεται από τον Παγκόσμιο Μινώταυρο, με πρώτο τραγικό θύμα  την  Ελλάδα. Τη λύση τους οι δυο οικονομολόγοι τη διαμόρφωσαν στο ξεκίνημα  της κρίσης και την συνδιαμόρφωσαν έπειτα σε συνεργασία με  τον γνωστό  οικονομολόγο James K. Galbraith.
Η πρόταση  διήλθε τα πυρά της επιστημονικής κριτικής και μπήκε στο προσκήνιο των συζητήσεων σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Φέρει τον τίτλο: «Modest Proposal for Resolving the Euro Crisis»:  «Μετριοπαθής Πρόταση για την Επίλυση της Κρίσης του Ευρώ»[5]. Τον πρόλογό της έχει γράψει ο Michel Rocard,  τέως Πρωθυπουργός της Γαλλίας (1988-1981) επί προεδρίας Μιττεράν και από το 1994 ευρωβουλευτής.

Η πρόταση αυτή, αν και  παρουσιάστηκε σε πολυπληθές επιστημονικό ακροατήριο στη Ελλάδα, δεν συζητήθηκε πολιτικά. Είναι ανάγκη σήμερα να συζητηθεί ώστε να εξελιχθεί σε μια αναμορφωτική εναλλακτική πολιτική για την ευρωζώνη με ευρεία στήριξη. Έτσι η Ελλάδα εγκαταλείπει το σύνδρομο της «Ψωροκώσταινας» και λειτουργεί στην Ευρώπη ως ισότιμος εταίρος που προβάλλει μια έγκυρη βιώσιμη λύση όχι μόνο για την ίδια   αλλά για το σύνολο της ευρωζώνης, όπου εκατοντάδες  εκατομμυρίων ανθρώπων πλήττονται από την κρίση[6].

Αν η Ελλάδα δεν επιδιώξει μια τέτοια πρόταση, τότε έχει να διαλέξει είτε το μνημονιακό τέλος της εντός της ευρωζώνης είτε  την αποχώρηση απ’ αυτή  και τη χάραξη του δικού της δύσκολου  δρόμου.

3. Η ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Στα  ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα  στην Ευρώπη προστίθεται από το 2008 και μετά και αυτό της   τήρησης των ευρωπαϊκών συνθηκών και του δικαίου (του σεβασμού του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού).
Οι παραβιάσεις από την ολιγαρχική «ευρωγραφειοκρατία»  και τις μνημονιακές κυβερνήσεις του δικαίου και των συνθηκών γίνεται εμφανής στην άνευ όρων  μετατροπή του χρέους των τραπεζών σε δημόσιο χρέος και στην επιβολή πάνω στην Ελλάδα της  καταστρεπτικής πολιτικής των Μνημονίων.

Ο συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης και άλλοι έλληνες  συνταγματολόγοι και νομικοί, που μελέτησαν και ανέλυσαν τις Συμβάσεις Δανεισμού-Μνημονίων, κατήγγειλαν την επιβολή των συμβάσεων αυτών ως  «πραξικόπημα», δείχνοντας  ότι οι συμβάσεις αυτές παραβιάζουν κατάφωρα το ελληνικό σύνταγμα, τις ευρωπαϊκές συνθήκες και τις αρχές του  Διεθνούς και του ευρωπαϊκού  δικαίου.

Η διεκδίκηση αυτού του δικαίου δεν βρήκε δυστυχώς έτοιμες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις στην Ελλάδα, παρά τις διαρκείς κινητοποιήσεις του λαού  (2010-11)  και τις  εκατοντάδες χιλιάδες των αγανακτισμένων που πλημμύριζαν δυναμικά τις πλατείες.  Η φωνή της Ελλάδας δεν ήχησε ζωηρά στα πανεπιστήμια, τα συνδικάτα και τις πρωτεύουσες της Ευρώπης και δεν κινητοποίησε τους ευρωπαϊκούς λαούς[7].  Το «είμαστε όλοι Έλληνες»[8] και  η διεθνής υποστήριξη των δικαίων της Ελλάδας από δημοσιογράφους, διανοούμενους και νομπελίστες[9] δεν μπόρεσε να κάμψει τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και  τα συμφέροντα της τραπεζικής και χρηματιστικής φεουδαρχίας.

Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, πολυδιασπασμένες και χωρίς κέντρο πολιτικού σχεδιασμού και συντονισμού, δεν κατάφεραν  να ενωθούν. Το μέτωπο Ε.ΛΑ.Δ.Α[10] στο οποίο ο Μίκης Θεοδωράκης κάλεσε τον ελληνικό λαό δεν στηρίχτηκε και υπονομεύτηκε ενώ η επιστολή του προς την διεθνή κοινή γνώμη[11] δεν προβλήθηκε από τα ΜΜΕ.
Το δίκαιο της Ελλάδας δεν ακούστηκε και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, αντίθετα με έναν Σνόουντεν που κατάφερε και συγκέντρωσε  εκατομμύρια υπογραφές  εν μια νυκτί, δεν έκαναν τίποτα για να συγκεντρώσουν υπογραφές (1.000.000 υπογραφές) προκειμένου  ο στραγγαλισμός της Ελλάδας να συζητηθεί στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο). 

4. Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
.
Και ο πολιτικός προβληματισμός προχωράει παραπέρα, στα εθνικά θέματα, όπου το ερώτημα που τίθεται είναι το κατά πόσον  μια  Ευρώπη γερμανοκρατούμενη είναι πλέον συμβατή  με τα εθνικά συμφέροντα σε επίπεδο αμυντικό, γεωπολιτικό και άσκησης της εθνικής κυριαρχίας.

Την απάντηση την βρίσκουμε σε πρόσφατο άρθρο του  πρέσβη ε.τ Π. Νεάρχου[12], ο οποίος αναλύοντας τις αλλαγές στην Ευρώπη και στον διαμορφούμενο συσχετισμό δυνάμεων παρατηρεί: ‘’Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί ν’ αποτελεί εναλλακτικό έρεισμα της χώρας, λόγω της υποτιθέμενης ισότιμης συμμετοχής μας σ’ αυτή, συμπεριφέρεται, δυστυχώς, ως επικουρία της Αμερικανικής πολιτικής. Προστίθεται και αυτή [ΕΕ] στις πιέσεις σε βάρος της χώρας, εκμεταλλευόμενη τη γενικότερη αδυναμία της αλλά και τον διπλωματικό αυτό εγκλωβισμό της σε μια πολιτική κατευνασμού και υποστηρίξεως, χωρίς ουσιαστικούς όρους, της Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας’’. Και καταλήγει: ‘’Είναι καιρός να συνειδητοποιήσει η χώρα ότι η πολιτική αυτή, παράλληλα με το οικονομικό αδιέξοδο, δημιουργεί επίσης μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση στα εθνικά θέματα και στην εθνική ασφάλεια της χώρας. Πρέπει επειγόντως ν’ αναληφθούν πρωτοβουλίες για την ενίσχυση των στρατηγικών ερεισμάτων της χώρας και προς την κατεύθυνση αυτή δεν χωρούν αποκλεισμοί και αφορισμοί. Πρωτεύει το εθνικό, ζωτικό συμφέρον της χώρας’’.

Οι θέσεις αυτές του τέως πρέσβη είναι συμβατές με την πολιτική των ‘’πολυγαμικών σχέσεων’’ που  προτείνει ο  Βασίλης Μαρκεζίνης. Όμως η ανάπτυξη  των σχέσεων αυτών απαιτεί απ’ την Ελλάδα ν’ αναλάβει πρώτα την άσκηση των δικαιωμάτων της στην ΕΕ. Ως ισότιμη ευρωπαϊκή χώρα -σύμφωνα με τις συνθήκες- η Ελλάδα πρέπει ισότιμα προς τους εταίρους της να ασκήσει εθνική πολιτική στις εξωτερικές της σχέσεις. Γιατί είναι απαράδεκτο μια  χώρα-μέλος  της ΕΕ που πλήττεται βάναυσα από επιβαλλόμενες καταστροφικές πολιτικές και έχει περιέλθει  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης,  να μην μπορεί να συνάψει σχέσεις οικονομικής ή ενεργειακής συνεργασίας με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, όταν ακριβώς αυτό κάνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες παρότι  δεν βρίσκονται σε  τέτοια ανάγκη,  όπως η  Γερμανία.

5. ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Για  να διεκδικήσει η Ελλάδα τα δίκαιά της και να πραγματώσει τις δυνατότητές της χρειάζεται να ανακτήσει την εθνική της αυτοπεποίθηση και τις ψυχικές της δυνάμεις, οι οποίες  έχουν πληγεί βάναυσα από την μακροχρόνια  επίθεση της Νέας Τάξης στο νου των Ελλήνων, από τη διαρκή ενδοτικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, τον αφελληνισμό  και τη διαφθορά των κρατικών λειτουργών και της άρχουσας τάξης. «Μόνο μια απολύτως διεφθαρμένη, ανίκανη και εξαρτημένη άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό θα μπορούσαν να συνομολογήσουν Δανειακή και Μνημόνιο», παρατηρεί ο Δ. Κωνσταντακόπουλος.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν  παραιτηθεί από τη διεκδίκηση των δικαίων της Ελλάδας και την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Η πολιτική τάξη,  «όμηρος των αγορών»,  έχει οδηγήσει την Ελλάδα στην ‘‘ιμιοποίηση’’, κατά την έκφραση του καθηγητή  Γιώργου Κοντογιώργη. Και δεν «υπάρχει τρόπος να αντισταθμιστεί, να ελεγχθεί η δύναμη των αγορών», συνεχίζει,  χωρίς Δημοκρατία: χωρίς η κοινωνία  «να αξιώσει να της επιστραφεί η πολιτική αρμοδιότητα προκειμένου ν’ αποφασίζει τα του οίκου της», χωρίς «το πολιτικό σύστημα θα γίνει εντέλει κατ’ ελάχιστον αντιπροσωπευτικό».  Μόνο αν βγούμε, τονίζει,  από τη μοιρολατρία και αναλάβουμε ως κοινωνία τις τύχες μας μόνο τότε μπορούμε να αποτρέψουμε το τέλος «της συντεταγμένης πολιτειακά εθνικής συλλογικότητας» και να άρουμε το καθεστώς της κατοχής. «Η πολιτεία της κοινωνίας/δήμου (και όχι του κράτους/πολιτείας) βρίσκεται πίσω από τη μεγαλουργία και την μακροημέρευση του ελληνισμού. Με αυτήν και μόνο θα διασωθεί και σήμερα»[13]


ΩΣ  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Η θανάσιμα πληττόμενη από τα Μνημόνια Ελλάδα για να επιβιώσει εντός της ευρωζώνης πρέπει:
1. Να αγωνιστεί από κοινού με τους δοκιμαζόμενους λαούς της Ευρώπης για την ανατροπή της ολιγαρχίας του Χρήματος και την επανίδρυση της Δημοκρατίας στη γηραιά ήπειρο.
2. Να ασκήσει το ρόλο της ως ισότιμος θεσμικός εταίρος, όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες.
3. Να κινητοποιήσει την Ευρώπη γύρω από  μια επιστημονικά τεκμηριωμένη  εναλλακτική οικονομική πρόταση, όπως είναι η «Μετριοπαθής Πρόταση για την Επίλυση της Κρίσης του Ευρώ».  
4. Να σφυρηλατήσει στην Ελλάδα την ενότητα και συμπόρευση των αντιμνημονιακων δυνάμεων σ’ ένα Ενιαίο αντιμνημονιακό μέτωπο που  έχει πρόγραμμα, στόχο και στρατηγική.
5. Να αντιπαραθέσει απέναντι στα επιτελεία της διεθνούς ελίτ-  στην πρώτη γραμμή- τα καλύτερα τέκνα  της πατρίδας στην επιστήμη, στην τόλμη, στην εφευρετικότητα, στην αγωνιστικότητα, στη δημιουργία, στο ήθος, στις αξίες.

Μόνο αν πορευτούμε έτσι όλοι μαζί θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε το νέο χάρτη/τη νέα Magna Carta  για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αν η ηγεσία της ολιγαρχικής Ευρώπης δεν θέλει να αποδεχτεί μια τέτοια πρόταση σωτηρίας της ευρωζὠνης, τότε  για να επιβιώσουμε είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε άλλο δρόμο και να εμπιστευτούμε τις δικές μας δυνάμεις και αξίες της ιστορίας μας.

ΠΗΓΕΣ




[1] Π. Νεάρχου, Ευρώπη και Χρηματιστική Ολιγαρχία, Επίκαιρα, 9-1-2014,, τ.221, σ.28.
[6]Δ. Κωνσταντακόπουλος: «Το σενάριο-εφιάλτης για τους πιστωτές. είναι μια ελληνική κυβέρνηση πολιτικά, νομικά, επικοινωνιακά πανέτοιμη να δώσει τη μάχη, με πλέγμα διεθνών συμμαχιών, ζητώντας πειστικά και ορθολογικά αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Οι πιστωτές θέλουν οτιδήποτε εκτός από αυτό, θέλουν να απομονώσουν την «ελληνική περίπτωση», για να μετατρέψουν, όπως το κατάφεραν έως τώρα, την κρίση των τραπεζών σε κρίση της Ευρώπης, πόλεμο μεταξύ ευρωπαϊκών εθνών. Εμείς πρέπει να θέλουμε το αντίθετο, να χωθούμε όσο μπορούμε, μαζί με το πρόβλημά μας, μέσα στην Ευρώπη, συνδέοντας τη λύση στο δικό μας πρόβλημα με την αναζήτηση εναλλακτικής για όλη την Ευρώπη». Δ. Κωνσταντακόπουλος: :Ευρώ ή δραχμή;
[7] Δ. Κωνσταντακόπουλος: ‘’Το φθινόπωρο του 2011, ο Μίκης Θεοδωράκης μου έκανε την τιμή να μου αναθέσει τη συγγραφή μιας έκκλησης για τη σωτηρία του ελληνικού και των ευρωπαϊκών λαών (Αυγή, 30.10.2011). Η έκκληση, που έμεινε γνωστή ως «έκκληση Μίκη-Γλέζου» υπεγράφη επίσης από τον Αλέξη Τσίπρα και μια σειρά προσωπικοτήτων από όλη την Ευρώπη, περιλαμβανομένων των ηγετών της ευρωπαϊκής «ριζοσπαστικής αριστεράς». Επί δύο χρόνια ήταν ανηρτημένη στην πρώτη σελίδα της ιστοσελίδας του «Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και, φοβούμαι, ήταν το μόνο ολοκληρωμένο υλικό εκεί που συνέδεε την ελληνική με την ευρωπαϊκή κρίση, αναδεικνύοντας την κεντρικότητα της ελληνικής καταστροφής για το ευρωπαϊκό θέμα. Δυστυχώς, η ιστοσελίδα του ΚΕΑ παραμένει εξαιρετικά φτωχή για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, έχει ένα σωρό υλικά για διάφορα θέματα, τίποτα όμως που να αντανακλά έστω και από μακριά το βάθος της ελληνικής τραγωδίας’’.
«Είχαμε συμφωνήσει τότε (2011) με τον Θεοδωράκη και τον Τσίπρα, να κάνουμε αμέσως ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο στη βάση αυτής της έκκλησης. [..]. Δυστυχώς και τότε και αργότερα, η ελληνική και ευρωπαϊκή αριστερά απέφυγε να δράσει. Έγιναν διάφορες «αντικαπιταλιστικές» συνάξεις, όπως στη Φλωρεντία, την Τυνησία, το Alter Summit στην Αθήνα, βγήκαν διάφορα κείμενα για την κατάσταση στο Μαγκρέμπ, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και πολλά άλλα θέματα. Κανένας όμως, δυστυχώς, δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία να συντάξει δέκα σειρές βρε αδερφέ σε οποιαδήποτε από αυτές τις συγκεντρώσεις, μια δήλωση δηλαδή αγανάκτησης και αλληλεγγύης για τη δολοφονία ενός ευρωπαϊκού λαού και του κράτους του!».

Δευτέρα 7 Απριλίου 2014

Δημήτρη Καζάκη :ΕΠΑΜ

Γιατί πρέπει να ψηφίσουμε ΕΠΑΜ;

ΣΆΒΒΑΤΟ, 5 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2014
                             

Του Δημήτρη Καζάκη   

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δίνει την μάχη των ευρωεκλογών. Θεωρεί ότι αυτή η πολιτική μάχη μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για μια ριζική ανατροπή του καθεστώτος κατοχής. Γιατί; Διότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να συντριβεί ολοκληρωτικά η κυβερνώσα παράταξη μαζί με όλες τις πολιτικές της εφεδρείες.

Να δεχτούν όλοι τους ένα τόσο καθοριστικό πλήγμα ώστε να μην μπορούν πλέον να ανακάμψουν πολιτικά και κοινωνικά. Ούτε καν εκλογικά. Να οδηγηθούν στην διάλυση όλες οι πολιτικές δυνάμεις που συνέβαλαν στην επιβολή των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, οι οποίες μετέτρεψαν την χώρα σε οικόπεδο υπό πώληση και τον λαό της σε παρείσακτο στον ίδιο τον τόπο του.

Μπορούμε να τους τσακίσουμε

Πρέπει να εισπράξουν τέτοια εκλογικά αποτελέσματα που θα τους απονομιμοποιήσουν τόσο πολύ ώστε να μην έχει κανένα έρεισμα η διακυβέρνησή τους. Να κριθούν όλες οι υπογραφές τους και οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει σε βάρος του ελληνικού λαού ως ανυπόστατες. Ποιος θα τολμήσει να πει ότι ισχύουν οι υπογραφές μιας κυβέρνησης, της οποίας τα κόμματα θα εισπράξουν μονοψήφια ποσοστά; Ποιος θα τολμήσει να πει ότι μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά ένας τέτοιος συνασπισμός κομμάτων;


Κι αυτό ήδη συμβαίνει. Μην κοιτάτε τις πληρωμένες δημοσκοπήσεις που δημοσιοποιούνται από τα κανάλια για να υπηρετήσουν το σκηνικό ενός τεχνητού διπολισμού. Η ΝΔ υστερεί ήδη 10-15 ποσοστιαίες μονάδες έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει να καταρρέει, ενώ το ΠΑΣΟΚ κινείται σε επίπεδα ασημαντότητας. Το ίδιο και η ΔΗΜΑΡ, ενώ το Ποτάμι στις δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν στα κανάλια πιάνει 9-10%, ενώ στις κρυφές δεν υπερβαίνει το 1,5%. Μέχρι τις εκλογές η ΝΔ είναι σίγουρο ότι θα πέσει σε ποσοστά τέτοια που δεν θα της επιτρέψουν να ανακάμψει ποτέ ξανά. Το ίδιο και ολόκληρη η πολιτική συνομοταξία της.

Να το πρώτο αποφασιστικό βήμα απονομιμοποίησης όλων αυτών που επιβάλλονται τόσο από την τωρινή συγκυβέρνηση, όσο και από όλες τις κυβερνήσεις των μνημονίων. Να το πρώτο αποφασιστικό βήμα για να γλυτώσουμε όλοι μας από το φορολυντσάρισμα, από τις ληστρικές επιδρομές των τραπεζών, από την δουλοπρεπή εργασία, την καταστροφική αναδουλειά, τα δάνεια, τα χρέη, την αναγκαστική μετανάστευση.

Το πρώτο αποφασιστικό βήμα! Να γιατί πρέπει να πας ψηφίσεις. Μην ακούς τους ηλίθιους, τους βαλτούς και τους πεθαμένους που μιλάνε για αποχή. Πρέπει να πας να ψηφίσεις για να τελειώσουμε μια και καλή με όλους τους το ταχύτερο δυνατό. Στην δική σου αποχή βασίζουν τις ελάχιστες ελπίδες τους να μην φανεί η ολοκληρωτική συντριβή τους κι έτσι να συνεχίσουν να κυβερνούν μέχρι να τα δώσουν όλα στους ξένους τοκογλύφους. Μην τους το επιτρέψεις. Μην επιτρέψεις να χρησιμοποιήσουν την δική σου αποχή ως επιχείρημα για την δική τους διακυβέρνηση.

Ξέχνα τις τοπικές εκλογές. Δεν είναι το κυρίως ζητούμενο τώρα. Αν σου κοστίζει να πας να ψηφίσεις δυο φορές, τότε πήγαινε μόνο στις ευρωεκλογές. Εκεί είναι η κύρια πολιτική μάχη. Εκεί κρίνεται το παρόν και μέλλον της χώρας και το δικό σου. Πρέπει να κερδίσουμε την πατρίδα μας. Να την πάρουμε από τους τοκογλύφους. Κι ύστερα θα ανοικοδομήσουμε ολόκληρη την χώρα μαζί και την τοπική αυτοδιοίκηση με όρους αυθεντικής δημοκρατίας με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων από το τοπικό ως το κεντρικό επίπεδο. Αρκεί πρώτα να σώσουμε τους εαυτούς μας και την Ελλάδα από την διαδικασία εκποίησης και διάλυσης που έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις.

Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν θα δώσουν την λύση που χρειαζόμαστε, αλλά μπορούν να αποτυπώσουν μια μεγάλη ανατροπή στον τρόπο που σκέφτεται και εκφράζεται ο λαός. Μπορούν να δώσουν θάρρος και να αναπτερώσουν το ηθικό των πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων που νιώθουν σήμερα εγκλωβισμένα και ανίκανα να τα βάλουν με το καθεστώς. Να διδάξουν άμεσα και πρακτικά στον απλό κόσμο, στα εκατομμύρια των εξαπατημένων και καταπιεσμένων Ελλήνων, ότι αυτοί που κυβερνούν και οι ξένοι εντολοδόχοι τους δεν είναι ανίκητοι. Μπορούν να τσακιστούν στο ίδιο το παιχνίδι τους. Μπορούν να συντριβούν πολιτικά και εκλογικά, παρά τα τεράστια μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης που διαθέτουν.

Με το ΕΠΑΜ για το επόμενο αποφασιστικό βήμα

Και τότε ο λαός θα είναι έτοιμος για το επόμενο αποφασιστικό βήμα. Το ΕΠΑΜ μιλά στην κοινή λογική του απλού κόσμου. Είναι το μόνο που απευθύνεται στην λογική και στην κοινωνική του εμπειρία. Είναι το μόνο που έχει προτείνει συγκεκριμένα πράγματα και δεν φοβάται να αναμετρηθεί με επιχειρήματα. Δεν μιλά με συνθήματα, αλλά τεκμηριώνει τον τρόπο, το «πώς» συγκεκριμένα μπορούμε να ξεφύγουμε από την κόλαση διαγράφοντας το χρέος με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τα απαράγραπτα δικαιώματα του ελληνικού λαού, ανοικοδομώντας την Ελλάδα με όρους δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας χωρίς να φορτώνεται χρέη το κράτος και το νοικοκυριό χάρις στο εθνικό κρατικό νόμισμα. Ποιος άλλος το κάνει; Κανείς.

Το ΕΠΑΜ διεκδικεί την τιμωρία των ενόχων, την λογοδοσία των ενεχόντων σε πράξεις εσχάτης προδοσίας εναντίον του λαού και της πατρίδας, όχι για να πάρει εκδίκηση, αλλά για να πετύχει την κατάλυση της συνέχειας αυτού του διεφθαρμένου, διαβρωμένου και απόλυτα εχθρικού προς τους Έλληνες πολίτες, κράτους. Πρέπει επιτέλους να αποβάλουμε μια για πάντα από την πατρίδα μας την βαριά κληρονομιά του εμφυλίου, του δεσποτισμού, του διχασμού και της διχόνοιας που χωρίζει τον λαό σε παρατάξεις δεξιάς και αριστεράς έτοιμες να αλληλοσπαραχθούν.

Το ΕΠΑΜ συμβολίζει και συνιστά στην πράξη την εθνική πατριωτική και δημοκρατική ενότητα του λαού. Είναι η μόνη πολιτική δύναμη που ενώνει δεξιούς και αριστερούς για την πατρίδα και την δημοκρατία. Χωρίς να ζητά συγχωροχάρτια από κανέναν. Χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.

Αντιπροσωπεύει την χαμένη λαϊκή ενότητα και επομένως την πολιτική συνέχεια του έθνους από την σκοπιά του λαού, που καμιά άλλη πολιτική δύναμη δεν μπορεί να υπηρετήσει. Είναι ο ιστορικός απόηχος της κραυγής του Μακρυγιάννη ενάντια στην διχόνοια που φύτεψαν στο λαό μας οι Ευρωπαίοι και οι ντόπιοι εξαγορασμένοι πολιτικοί για να τον καθυποτάξουν πριν καν ελευθερωθεί από τον Οθωμανικό ζυγό. Είναι η συνέχεια των επιταγών του Ρήγα, που όπως έλεγε μέσα στην ναζιστική κατοχή ένας από τους νεότερους δασκάλους του γένους, ο Δημήτρης Γληνός, ποτέ δεν έπαψε να συγκλονίζει κάθε γνήσιο πατριώτη μέχρι τις μέρες μας.   

Το ΕΠΑΜ δεν κατεβαίνει στις εκλογές για να πάρει απλά ένα καλό ποσοστό. Κατεβαίνει για να αποτυπώσει τη δυναμική μιας άλλης Ελλάδας. Όχι της Ελλάδας της μιζέριας, της υποτέλειας, της κακομοιριάς, της αποβλάκωσης και της δουλοπρέπειας. Κατεβαίνει για να δείξει ότι υπάρχουν σκεπτόμενοι Έλληνες που δεν το βάζουν κάτω. Δεν άγονται και φέρονται από την μαζική εικόνα που επιβάλλουν τα μέσα αποβλάκωσης και χειραγώγησης. Κι αυτοί οι Έλληνες είναι αρκετοί ώστε να επιβάλουν το ΕΠΑΜ σε ρυθμιστή της πολιτικής κατάστασης μετά τις εκλογές.

Το ΕΠΑΜ ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων

Αυτός είναι ο πολιτικός στόχος του ΕΠΑΜ. Να αναδειχθεί σε ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, για να εγγυηθεί με την συνέπεια και την οργάνωση που το διακρίνει, την ταχύτερη δυνατή μετάβαση σε μια νέα Ελλάδα. Να εγγυηθεί ως η πλέον οργανωμένη δύναμη του τόπου, την ομαλή μετάβαση του λαού και της πατρίδας στη νέα κατάσταση απέναντι σε κάθε απειλή χάους, ή εμφυλίου. Το ΕΠΑΜ δεν οργανώθηκε, ούτε συνεχίζει να οργανώνεται μέσα στον λαό ως εκλογικός μηχανισμός όπως συμβαίνει με όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα. Οργανώνει μαζικά μαχητές, αγωνιστές από τον ίδιο τον λαό, ώστε να εξασφαλίσει την ομαλή διέξοδο από το σημερινό αδιέξοδο.

Φανταστείτε το λίγο. Με το ΕΠΑΜ ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να συνεχίσει η χώρα να βουλιάζει στη σημερινή ελεγχόμενη χρεοκοπία, ή να παραδοθεί εκ νέου στις ορέξεις των ξένων τοκογλύφων.

Και μόνο η ορμητική εμφάνιση του ΕΠΑΜ στο πολιτικό προσκήνιο θα προκαλέσει συθέμελους τριγμούς στα ίδια τα αφεντικά της τρόικας. Θα αντιληφθούν πλέον ότι δεν μπορούν να παίζουν με τον ελληνικό λαό, ή να τον θεωρούν δεδομένο. Η τρομοκρατία τους ότι δήθεν θα καταστραφούμε μόλις βγούμε από το ευρώ και η οποία οδήγησε τον ελληνικό λαό σε μαζική σφαγή, δεν θα έχει αντίκρισμα πια. Ο πολιτικός διάλογος επιτέλους θα αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο με βασικό κριτήριο τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Η απειλή για μονομερή διαγραφή του χρέους με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τα δικαιώματα του ελληνικού λαού, αλλά και η άμεση έξοδος από το ευρώ, θα είναι καθʼ όλα πραγματική, ενώ θα λειτουργήσει καταλυτικά και στις ίδιες τις εξελίξεις της ΕΕ. Ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει ότι ο ελληνικός λαός δεν χωρατεύει;

Με το ΕΠΑΜ στην ευρωβουλή θα σπάσει η μονοκρατορία των δεξιών και αριστερών οπαδών της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, δηλαδή του ευρωπαϊσμού. Το ΕΠΑΜ δεν είναι μια δύναμη ευρωσκεπτικισμού, σαν αυτές που είναι στη μόδα και συχνά κρύβουν φασιστικά ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Είναι μια βαθιά πατριωτική δημοκρατική δύναμη που θα παρεμβαίνει στα ευρωπαϊκά πράγματα με πρώτο και βασικό γνώμονα την ενίσχυση των αιτημάτων της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής χειραφέτησης.

Να γιατί το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να ενταχθεί σε καμιά από τις υπάρχουσες πολιτικές ομάδες του ευρωκοινοβουλίου, που έτσι ή αλλιώς έχουν φάει τα ψωμιά τους κι έχουν μετεξελιχθεί σε φερέφωνα της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας με δεξιά ή αριστερή προφορά. Θα πρωταγωνιστήσει μαζί με άλλα λαϊκά κινήματα βάσης από χώρες της ΕΕ στη δημιουργία μιας νέας πολιτικής ομάδας που θα προτάξει το αίτημα της εθνικής αυτοδιάθεσης κάθε κράτους μέλους, της αυτοτέλειας και κυριαρχίας κάθε λαού στην πατρίδα του.


Και να είστε όλοι σίγουροι ότι με την πρώτη εμφάνιση του ΕΠΑΜ στην ευρωβουλή, οι βουλευτές του Μετώπου θα ανταποδώσουν όπως πρέπει το «καλό κουράγιο» που με θράσος απηύθυνε ο Όλι Ρεν προς τον ελληνικό λαό στην αρχή των μνημονίων. Καλό κουράγιο, κύριοι των Βρυξελών, κύριοι του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, με το ΕΠΑΜ στην ευρωβουλή.